sioprovcabradeperfscormarcodenmenssol.co

something is. Now all clear..

Browsing:

Category: DEFAULT

Woordenstroom - Waar Is Ken? - Dwaaltuin (Vinyl, LP, Album, Album)

30.08.2019

Apr 27,  · Woordenstroom. Waar Is Ken? From the Album Dwaaltuin April 27, Start your day free trial of Unlimited to listen to this song plus tens of millions more songs. Exclusive Prime pricing. $ to buy Listen Now Go Unlimited Start your day free trial. Apr 27,  · Check out Dwaaltuin by Waar Is Ken? on Amazon Music. Stream ad-free or purchase CD's and MP3s now on sioprovcabradeperfscormarcodenmenssol.co Explore releases from Waar Is Ken? at Discogs. Shop for Vinyl, CDs and more from Waar Is Ken? at the Discogs Marketplace. Explore Waar Is Ken? Dwaaltuin ‎ (LP, Album, Ltd + CD, Album) musicmaniarecords: Belgium:

Zelfde grijze bolletjes. De Mona Lisa. Zijn alle lijnen recht? Britse Vlag. Vervormd vierkant 1. Michael Jackson. De Blinde hoek. Zijn dit dezelfde pijlen. Hoeveel woorden zie jij? Optische illusies worden vaak omschreven als visuele beelden die afwijken van de werkelijkheid. Optische illusies of gezichtsbedrog kunnen op verschillende manieren bestaan. Zo zijn er optische illusies die beweging nabootsen, kleuren dat anders blijken, cognitieve illusies of Dimensionale illusies.

Gezichtsbedrog kan objecten anders doen verschijnen. Ook kunnen we optische illusies of gezichtsbedrog nabootsen door de hersenen te veel te stimuleren. Pagina 1 van 1 1. Even lange lijnen? Leave a Reply Cancel reply Your email address will not be published. Bekijk ook. Kunst mag geen compromissen maken, maar moet ten allen tijde zijn scherpe randjes bewaken. Dus in principe gebruik ik een enkele snaar en daarbij horende sympathiserende snaren doorheen alle nummers.

De ondesMarthenot van David is ook een instrument dat door zijn beperkingen een muzikant tot keuzes dwingt. Improviseren met minimaal materiaal heeft bij ons altijd bevrijdend gewerkt. Natuurlijk zijn we ook fan van Schulze en de muziek van de Berlijnse school en zo, maar in de eerste plaats zijn we fan van oude analoge synthesizers en van de ondes-Marthenot, twee types instrumenten uit de begindagen van de elektronische muziek die we altijd in onze wereld hebben willen betrekken.

Ons ding is daarnaast ook om de instrumenten te laten spreken, of het nu om een schalmei of een oude sequencer gaat, hun kenmerken en timbres op de voorgrond te zetten. Toen werden de synths ook nog aan het woord gelaten, was de muzikant een conduit, een ontdekker van een nieuwe ruimte, eerder dan een virtuoos. Veel van wat tegenwoordig als psychedelisch bestempeld wordt, is garagerock met een lekker arsenaal gitaarpedaaltjes.

Heb daar niets tegen. Maar puur vocale of akoestische muziek kan ook heel psychedelisch zijn. Voor mij gaat het erom dat je getransporteerd wordt, meegetrokken om je eigen fantasie aan het werk te laten. Het gebied tussen avant-garde-trekjes en ruwe psychedelica, daar ergens vind je onze habitat. De spanningsboog en het volhouden van een bepaalde concentratie, als speler of als luisteraar, is iets wat ik als psychedelisch ervaar, en wij bouwen bij uitstek met die elementen.

Een nieuwe Razen-plaat betekent altijd weer een nieuw hoofdstuk in een never ending story waarin je bereid bent om mee te gaan, of niet. Want ook nu weer prikkelt het hermetisch minimalisme van Razen de fantasie, of stoot het je juist af.

We verwelkomen deze keer de terugkeer van het ritme. Vreemd genoeg is dat - ondanks bijzonder geslaagde samenwerkingen met legendes zoals The Congos - de meeste Belgen tot dusver ontgaan.

Toen Lee Perry voor het eerst onze studio binnenstapte Dat is een moment dat ik nooit meer zal vergeten. Niet dat ik hem zou opjagen natuurlijk. Je kan dus gerust zeggen dat we samen kunst gemaakt hebben. Ik ben echt blij dat we elkaar gevonden hebben. We hebben dan ook echt samengewerkt; ik heb hem niet gewoon ingehuurd, zeg maar. Hij zegt dat Pura Vida hem inspireert en dat hij graag met ons werkt. En hij gelooft het zelf ook; anders had hij mij niet de volledige vrijheid gegeven voor de productie.

Hij is trouwens ook zot van het artwork en dan vooral van de stickers. Die plakt hij nu echt overal. De max. Hij heeft me toen ook de tip gegeven om, de volgende keer ik Lee Perry zou ontmoeten, hem te schilderen. En dat heb ik gedaan. Die eerste schets heb ik aan hem gegeven, samen met mijn gegevens.

Later, toen hij weer in Zwitserland was waar Lee Perry tegenwoordig woont, mbheeft hij een visioen gekregen over dat schilderij en contact met me opgenomen. Er moest vanalles worden veranderd, maar uiteindelijk was hij wreed content van het resultaat en heeft het schilderij op zijn website gezet. En pas toen zijn we over muziek en een mogelijke samenwerking beginnen praten.

Maar waarschijnlijk is het net daarom, door onze link met schilderkunst, gelukt om met hem samen te werken. Je kan Lee Perry niet rationeel benaderen. Et avant la musique! Hoe verliep dat praktisch? Dat laatste was natuurlijk machtig — toen heb ik echt het beste uit Lee Perry gehaald, al heb ik daarna nog wel twee jaar aan de plaat gewerkt, langer dan gepland.

Maar het moest een echt verhaal worden van begin tot einde. Ik ben toch redelijk content. Met de muzikanten, met Lee Perry, met het resultaat. Maar ik kan toch moeilijk van mezelf zeggen dat ik geweldig ben? Het is geen droom die uitkomt; voor mij is het nog veel meer dan dat. Meer helderheid bijvoorbeeld.

Verder werk ik ook met modernere apparatuur, met computers. Het mocht tenslotte geen doorslagje worden. Percussie-deur In het buitenland begint Pura Vida best populair te worden; ze draaien je platen zelfs op de hippe radiostations in Jamaica. Dat is ook normaal: het aantal plaatsen waar je een concert kan geven is erg beperkt.

En dan moet je drie jaar wachten voor. Al vind ik dat wat reggae betreft niet meer kloppen. Als je naar pakweg het Reggae Geel festival kijkt, dan kun je amper nog spreken van een niche. Dus waarom reggae in een hoekje drummen?

Er mag best wat openheid komen en gelukkig begint dat ook in die richting te evolueren; zo is Humo ons een hele dag komen volgen in de studio tijdens de opnames met Lee Perry. Maar de radio blijft een probleem. Er zijn tenslotte nog andere kanalen en de interesse in reggae neemt wel degelijk toe — waarschijnlijk omdat de muziek zelf ook beter wordt. Iedereen kent Lee Perry en zelf heeft hij met zowat alle groten der aarde gewerkt - van Beastie Boys tot Keith Richards.

Bijna elk genre - van punk tot techno - heeft wel iets aan hem te danken. En in zowat elk genre is er wel een plaat uitgebracht met Lee Perry. Hij is ondertussen 79, maar nog zo energiek! Voor de eerste opnames kwam hij via Zwitserland uit Amerika en heeft alleen tijdens de autorit van de luchthaven een beetje geslapen.

Maar hij vindt dat geweldig: van het ene eind van de wereld naar het andere reizen, daar dat doen, ginder iets anders, En hij blijft constant creatief: dan hoort hij daar een geluidje of maakt hij iets onverwachts met een instrument dat hij ergens in de studio heeft gevonden — mijn deur is op een gegeven moment ook een percussie-instrument geworden. Elk moment dat je met hem doorbrengt is pure magie. Je weet natuurlijk ook nooit wat er gaat gebeuren of hoe het zal eindigen.

Ik stel de setlist op, hij leest die vlak voor het optreden door en dat is het. Ik hoop dan ook dat we samen nog veel kunnen doen. En verder hoop ik dat ik op die leeftijd ook nog zo krachtig ben. Enfin, ik zal al blij zijn als ik dan nog leef. Het is een grote artiest en hij amuseert zich duidelijk als nooit tevoren. Ik doe daar ook op mee. Er zijn dus nog uitdagingen genoeg. Maar daarnaast wil ik ook mijn eigen groep en mijn eigen projecten verder uitbouwen. Die samenwerkingen zijn heel leuk en belangrijk, maar ik wil natuurlijk ook zelf muziek maken.

Zo is het voor mij allemaal begonnen. Dat was samen met onder andere Fons Sijmons van The Scabs. Ik zat toen nog op school en kon amper een paar akkoorden spelen; ik zat eerder in de groep als vriend dan als muzikant. En wie weet doe ik ook nog iets helemaal anders. Bob Dylan is tenslotte altijd een grote invloed geweest. Maar voorlopig blijf ik me toch op reggae focussen. Ik smijt er vanalles bij - invloeden uit rock en jazz bijvoorbeeld maar reggae blijft toch het fundament, vooral omdat dat bij mij zo natuurlijk komt.

Ik hoef er niet over na te denken. En ik denk niet graag na over wat ik doe. Het stemgeluid van de immer geniale en lichtjes geschifte Perry sluit naadloos aan op de productie van Album) Puraman en de muzikale inspanningen van zijn groep Album Vida.

Die laatsten werden trouwens bijgestaan door heel wat schoon volk, waaronder gitarist Ernest Ranglin zie o. Wow, wow en nog eens wow! Post-jazz heet dat blijkbaar.

Een heerlijk rollende bas en vinnige percussie gaan ervandoor terwijl een gitaarlijn onverstoorbaar verder blijft grooven. Het abrupte einde laat je met een onstilbare honger zitten. Graag meer van dat! Zo verrast Berlaen als eens met een rammelende garagerocker het titelnummer en is hij een onvervalste krak op het gebied van levensliedjes met een kwinkslag.

Heel fijne songgerichte plaat. Veerles stem is heerlijk krachtig en zorgt voor de nodige passie op dit full-debuut. Elk nummer is met zorg verpakt en straalt zonlicht uit. Muziek voor op een maandag, want zo verjaag je de dichte mist die rond het begin van elke week hangt. Onnodig serieus te nemen, deze kerels, ook al vliegen mitrailleur-drums, overstuurde gitaren, maffe samples en vocalen als shrapnels rond je oren.

Ziehier een stel jonge Vlaamse barden die al in het voorprogramma stonden van Oscar And The Wolf en tussendoor al enige tijd bivakkeren in lands alternatieve hitlijsten, oftewel Bazart.

Hun liefde voor de Nederlandse taal verhullen ze in een indiepophesje met een ietwat donkere gloed, die het allemaal heel eigentijds doet klinken. Melodie en zang betoveren elkaar net te weinig, om ons volledig overstag te laten gaan. Een perfect oplijsting van redenen waarom Vlaamse ambacht met droompop wondermooi kan werken. Vraag rest of Bazart dit fijne gevoel naar een langspeler kan vertalen. Een hoop die we nu wel durven koesteren.

Het buitenbeentje van de maand. Drie nummers als begeleiding van een stripverhaal-taalboekje voor wie Nederlands wil leren. Gelukkig is er nog de vi. Op 5 december staat hij als toetsenist van de psychpopband Tin Fingers in de finale van De Zes Van Trix het pop- en rocktornooi van muziekcentrum Trix.

En ook solo komt de multi-instrumentalist hij speelt ook viool beslagen op het ijs. Ik zeg niet dat mijn nummers zo klinken maar het is toch altijd mijn betrachting om dromerige en betoverende muziek te maken. Nu Lady Linn meer en meer andere pop paden bewandelt, kunnen haar fans troost zoeken bij Bottle Of Moonshine. De formule is zowat dezelfde.

Er is tevens de obligate link naar de seventies soundtracks. Een van de meest stijlvolle partybands van het moment. Groepjes die grossieren in Balkan-getinte dansdeuntjes zijn er tegenwoordig meer dan genoeg. Gelukkig betert het alsnog en worden ook andere registers opengetrokken. Dat de leden hun sporen verdienden bij o. Va Fan Fahre en Absynthe Minded helpt. Colin H. Je krijgt een extreme vorm van drone, geluid als loutering, zwaar zonder hard te zijn. Liefhebbers van de gebalde song zullen hier een zware dobber aan hebben.

Wie nog niet van dit gezellig Gentse Elefant heeft gehoord, weze gewaarschuwd: Wolf Vanwymeersch The Van Jets en de zijnen staan met reden in witte overal op het podium, de muziek van dit psychedelisch gestoorde ensemble wordt als zenuwachtig stuifmeel brutaal in ons gezicht geblazen.

Het moet daar in Gent een klein inferno geweest zijn. Op eigen risico. Dit Vlaams-Brabantse trio brengt behoorlijk standaard bluesy rock. De vier songs zijn degelijk, maar een beetje saai bij momenten. Het stemgeluid doet sterk denken aan dat van Guy Swinnen en en de jongens hebben blijkbaar goed geluisterd naar Black Box Revelation, Danko Jones en consoorten.

Misschien wel een goede zet want op de kwaliteit van de muziek valt weinig af te dingen. Soms een beetje zoutloos maar vooral: classic en altijd meer dan degelijk.

Op de setlist ook twee covers van J. Ook uiterst geschikt voor fans van Tony Joe White. Benieuwd naar de succesvolle toekomst van Glints. Samen met pianiste en zangeres en pin-up-girl Lucy Ann Kinsella brengt dit Church Of Ra-gezelschap een verrassend ingetogen, maar zwaar op de hand liggende ep uit.

Zijn rol bestond er in de volumeknopjes zo laag mogelijk te houden en alle overbodige ornamenten weg te filteren. Dit is vooral een les in het aantonen van de onmetelijke rijkdom van monochrome grijstinten.

Om maar te zeggen dat het emogehalte heel hoog ligt. Welkom in de broze wereld van de homo melancholicus. Harpp heeft bakken potentieel in zich en als we de leden van de band nog wat raad mogen geven: blijf maar drinken van dat pompwater!

Met zijn nieuwe band Helsinki treedt hij nu zelf in de spotlights. Ervaring troef, en dat hoor je. Aanvoerder Vanelslander moet daarbij met zijn dreigende stem niet onderdoen voor Mark Lanegan. Wanneer komt het debuutalbum uit? Aartsdonkere requiemmuziek. Heel erg niche maar daarom niet minder geslaagd. Onversneden schoonheid met een pakkende zwarte rand. Ze hadden het gezelschap van al even geraffineerde zielen die elk reeds vele watertjes doorzwommen en sporen nalieten in jazz- pop- en rockkringen: bassist Arne Van Dongen, drummer Luc Vandenbosch, klarinettist Mattias Laga, percussionist Niels Delvaux en vocaliste Gabriela Arnon.

Ht Roberts. Vreemdsoortig, apart absurd en bezwerend. La Muerte is dit jaar uit de dood opgestaan. Dat het zussen zijn, dat verraden hun stemmen dadelijk. Met slechts vijf nummers hebben we genoeg om volledig overtuigd te worden van hun kunnen. En ze kunnen veel. Deze ep klinkt als een kleine portfolio, omdat ze voor totaal uiteenlopende songs gekozen hebben. Hun razende cello is de rode draad die dit plaatje met elektronische pop samenhoudt.

Ook wel het instrument dat zo heerlijk de bovenhand krijgt in twee kleppers. Een 90s-vibe, dynamisch en stoer. Nieuw werk van twee elektronica-wizards uit de Belgische improvisatiescene.

Na de korte intro, Julee Cruise en Badalamenti waardig, volgt de vrije val in slow motion naar een parallel universum. De twee weten heel goed het beangstigende van de leegte weer te geven. Hypnotiserende spacepostrock van het meest broze type met tentakels die reiken van Sigur Ros tot Klaus Schulze. Een deel van de opnamen had plaats in Wolke, het vrijbuitersnest op een van de bovenste verdiepingen van een semi-verlaten hospitaal in Brussel centrum.

Littoris, het indie go -pop-vijftal onder leiding van de getalenteerde Gentse muzikant Koen Gallet voorheen o. Stemmig, trippy en heel consistent. Met treffende vioolpartijen van Charlotte Peyskens. Hoe Littoris het live aanpakt, kan je ontdekken op 16 december. Naast nieuwsgierig is Raskal The Supersoniccruiser niet bepaald verlegen. Dat levert naast jazzexcessen ook nieuwerwetse funk, knisperelektronica en stampende hiphopbeats op die nadrukkelijk naar buitenaardse stelsels lonkt en daarmee door dezelfde ijle luchtlagen zweeft waar Flying Lotus zich al tien jaar in ophoudt: de luchtledige stratosfeer waar futuristische freejazz als een losgeslagen komeet tegen downtempo elektronica knalt.

Zelden zoveel sterretjes bij mekaar gezien als op deze knotsgekke, kosmische plaat. Lightning Vishwa Experience na de naamsverandering? Een band die tegenwoordig als The LVE door het leven gaat en een koers vaart die afwijkt van de folky getinte debuut-ep uit Fijn om te horen dat frontman Gerrit Van Dyck ook meer dan ooit ruimte geeft aan Sara Raes om de vocale rijkdom van de Antwerpse band te vergroten.

Dromerige, warmhartige songs met een kop en een staart zijn het resultaat. De vier tracks op de ep ademen postrock, de arty underground van de jaren negentig en melancholische elektronica. Spannend, broeierig en beklijvend op duistere wijze. Verdomme ja! Op een bedje van stoner en sludgerock strooien ze wat hardcore, wat metal, wat punk, een aantal bekende stemmen in het Brusselse harde muziekwereldje Danny M, Marc De Backer, Alain Vandenberghe en vooral een serieuze scheut enthousiasme.

Dat alles maakt deze van dit megapowertrio een aanstekelijk, pompend en heavy geheel. De af en toe opduikende synthi voorganger van de synthesizer en trompet geven het geheel een ietwat duistere, aparte sound mee. Hun balls to the wall!

Heerlijk logge sludge-riffs en laag gestemde Butch Vigdrums trakteren op een rondje pikzwarte, virtuoze polyritmiek. Hopelijk ben jij daar bij. Sean Price. De titeltrack alludeert op de uren na middernacht waarin voor Roncha de inspiratie komt voor zijn schrijfproces, dat geregeld goeie vondsten oplevert.

Roncha flowt ontspannen in algemeen Nederlands en analyseert helder zijn leefwereld. Zo bescheiden. Volwassen, doordachte plaat. Meer info op www. Een nieuw kwintet dat duidelijk zijn klassiekers kent. De videoclip is dan weer heel ZZ Top-getint. Kortom heel eighties allemaal maar gelukkig zonder de synthesizers en met een echt drumstel. Best niet verwarren met de Christian metal band Soul Embraced. In afwachting van een eerste full gooit dit progressieve rockensemble ons alvast een knoertharde ep in het aangezicht.

De muziek is daarnaast niets minder dan een opeenvolging van ritmewisselingen, psychedelische sologitaren en koppige drumpartijen. Eentje om te volgen! Dat is ook waar Trailers mee bezig zijn. Leuk voor even, maar echt opgewonden worden we er niet van. Trailers zijn het beste en spannendste als ze uit dat radiovriendelijke keurslijf breken waarin ze zich nu wurmen.

Uiteraard zijn Hantrax hier bloedmooi op enkel grand pianoHiele en Jack N. Riot, die al eerder volledige albums op Ekster mochten uitbrengen, van de partij. Maar ook fijne analoge knutselaars als Milan Warmoeskerken gitarist van o. Flying Horseman en de helft van het synth en orgel-duo Mittland Och Leo, die hier ook een nieuwe track afleveren die niet op hun geweldig debuut stond.

Uitermate verheugd zijn we met de aanwezigheid van het best bewaarde Antwerpse elektronica-geheim DSR Lines, dat slechts met mondjesmaat iets uitbrengt, maar steeds intrigerende sferen weet te scheppen. Twaalf tracks van evenzoveel artiesten op een dubbele vinyl nemen je mee op een droomvlucht die zowel langs besneeuwde bergtoppen, hete savannes en broeierige nachtclubs scheert.

Prachtige staalkaart. Laat het schrijven van de betere emorock met de meest serieuze weerhaken maar over aan de Tessenderlo-crew. The Waiting Game profileert zich op deze debuutplaat als natuurlijke opvolger van Cornflames. Antwoord: als het zo goed gemaakt en uitgevoerd is als bij The Waiting Game… volkomen! Dit piepjonge combo komt Limburg en doet het met postpunk. Je mag je dan ook verwachten aan galmende en nerveuze drums, wijdse synths, een spaarzame gitaar, donkere baslijnen en stemmige vocals boordevol Weltschmerz.

Er is kortom nog werk aan de winkel op het vlak van originaliteit, maar het in elkaar draaien van een goeie song hebben ze alvast onder de knie. Het antwoord is Winterslag, een vijfkoppige Belgische band die na zijn dubbel-ep met Superlijm een langspeler uitbrengt om te koesteren.

Good job! De muziek die Bert Ostyn voor de serie maakte ontbreekt natuurlijk ook niet. De afwisseling tussen de songs en de hilarische fragmenten Album) de serie is bijzonder aangenaam.

En of we ons schete gelachen hebben. De titel mag je letterlijk interpreteren. De beelden die eronder werden geplakt komen uit afleveringen uit vervlogen tijden van dezelfde serie, al dan niet bewerkt en gemixt met aquarium-beelden en springende koeien. Hallucinant, geflipt, hilarisch, enerverend en steeds behendig balancerend op de dunne lijn tussen kunst en flauwekul. Beide releases op erg gelimiteerde maar mooi vormgegeven exemplaren zijn enkel te verkrijgen bij Troebel Neyntje.

Een bezoekje meer dan waard dus. Check alvast troebelneyntje. Soms tegelijk, soms enkel op welbepaalde avonden, afhankelijk van wie er optrad. Journalist Tom De Smet en muziekfreak Felix Huybrechts de man achter Starman Records gingen neuzen in fotoboeken, luisterden naar eigenaars en tooghangers van divers pluimage die het allemaal meemaakten en tekenden de verhalen op.

Geen droge opsomming van feiten maar een luchtig beeld van vijf decennia Antwerps nachtelijk leven. Ideaal boek om te doorbladeren aan een tafeltje in De Muze met een tripel bij de hand. Deze twee heren en hun indrukwekkend oeuvre zijn allang geen vreemden meer voor ons.

Hun samenwerkingsverband, een dubbelcd van ongeveer twee uur, combineert het beste van beide werelden. Beide delen van dit album zijn een hoogmis van sierlijk minimalisme aan de ene kant, en overweldigende soundscapes aan de andere kant.

Meer van dat, meer krassen in de toekomst alsjeblief? Lieflijk, want zowel de vibe, Woordenstroom - Waar Is Ken? - Dwaaltuin (Vinyl, de lyrics als de flow doen bijwijlen positiever aan dan een theekransje tussen Bob Marley en de dalai lama. Vraagje voor de wiskundeknobbels: wat krijg je als een degelijke producer AIM gekoppeld wordt aan een degelijke emcee QNC : een degelijke plaat.

Degelijk, want voelden wij op geen enkel moment de drang om de volumeknop met een ruk naar rechts te draaien, dan was de skip-toets even veraf. Onderhoudende zonder meer.

Vroeger was alles beter. Over de staat van de hedendaagse elektronica kunnen we categoriek zijn, na een dozijn jaar reviews pennen: nooit werd meer hartverlammende bagger geproduceerd dan vandaag. Tegelijk verbazen we ons elke dag opnieuw over de eindeloze stroom verbazingwekkende releases die opwelt uit de ondergrond.

Met name in de sector met diepduistere elektronica is het drummen. Iets met de tijdsgeest? Heidens is het woord. Want wat is dat toch, telkens opnieuw, met die fascinatie voor de onfrisse voodoo van onze voorvaderen uit de. Waarvan akte. Verbluffende elektronica zonder software-manipulatie, that was.

Eenvoudig en steengoed. Daar is een ingewikkelde uitleg voor, lezen we in de biografie, maar daar willen we moedwillig geen ene jota van begrijpen.

Lichtjes pretentieuze alsook behoorlijk waardeloze plaat. Wanneer luistert een mens eigenlijk naar sound design? Misschien is het eerder als een boek lezen en samen met jezelf in andermans universum opgeslorpt worden. Toch ietwat vermoeiender dan een boek lezen. Ergens op het drielandenpunt tussen indiepop, modern klassiek en experiment staat The Balustrade Ensemble zich een breuk te jammen.

Hypnotiserende, melodieuze tracks kabbelen voort aan een laag tempo. Structuur hoef je niet te zoeken maar dat moet ook helemaal niet. Hij is niet aan zijn proefstuk toe. In het verleden getuigde hij van zijn liefde voor jazzstandards en het croonerrepertoire. Vergelijken met de originele versies heeft geen zin. Wat wel kan, is genieten van zijn loungy aanpak met dandy allures. Ideale soundtrack voor wie een interieur heeft met werk van Shag.

Opdracht volbracht want de remixes doen hun werk en de soms half geslaagde originele tracks werken deze keer wel. Afwachten of dit de definitieve kentering kan inluiden… mc. Domino lijkt een nieuwe traditie te zijn gestart, door verloren gewaande cultbands een nieuw leven te geven.

De mosterd is duidelijk gehaald bij The Birthday Party, Velvet Underground en andere New Yorkse underground-stuff, maar evenaart die voorbeelden zelden. De simpelheid en het geneuzel zijn er, maar het wordt voor een 23 tracks tellend album toch iets te veel van het zeurderige zelfde. Avant-garde-folk, zeurderige zang en instrumentale lappen etherische fuzz, danig gedrenkt in weltschmerz en zwartgalligheid. U herkent de sound en het gevoel van wijlen Nico?

Niet toevallig lijkt het Duitse duo Brannten Schnure in hetzelfde behekste bedje ziek. Een plaat die krassen nalaat op huid en ziel. Draag ze met waardigheid. Originele covers, het blijft een uitdaging. Zeker als het om een volledige cd gaat. Af en toe slaagt een artiest of groep erin om dan toch de winnende formule te vinden. Zo onthouden we Comateens en Apocalyptica, om slechts twee extreme. Van een slaapkamerproject tot indie-lievelingen: Will Toledeo realiseerde het op enkele jaren, met zijn helaas nogal knullige gedoopte Car.

Het is ondertussen al een hele poos geleden dat de excentrieke zusjes van CocoRosie ons met een nieuw album verblijdden. Wat volgt, klinkt vintage CocoRosie. Freak folk als we het kind toch een naam moeten geven met hoofdletter F. Behoorlijk fout als je het ons vraagt, maar het moest zo verdomd mooi maar niet klinken! Seat Headrest.

Over dit groepswerk kunnen we bondig zijn: ferm! Antony Child, wellicht beter bekend onder zijn nom de plume Surgeon, ging begin dit jaar een potje mediteren en trance beleven in de jungle van Maui — een mens moet iets doen om van die feestdagen af te kicken, quoi? De opener: een 8 minuten durend nummer dat we misschien nog het beste kunnen omschrijven als een elektronische versie van een balorige muskiet die je, zodra je onder de lakens kruipt, met perfect getimed gezoem op de heupen komt werken.

Niet bepaald. Volstrekt staatsongevaarlijke, zij het heel genietbare plaat van de frontman van Real Estate. Na drie albums waagt Martin Courtney zich aan een bescheiden solozijstap. In geen geval. Zacht zoemende psychedelica zonder al te veel pretentie.

Licht verteerbaar maar nooit ondermaats banaal. Hun eerste single werd via Boiler Room op de wereld losgelaten — kan tellen als binnenkomer — en hun ep-debuut passeerde via de connaisseurshanden van het Leuvense Tangram Records.

We zullen dan ook maar meteen met de deur in huis vallen: dit is uitstekend spul! Poppy falsetmelodietjes, hier en daar een spetter van een gitaarlick en heel veel strakke. Brengen ze live naar verluidt tot leven met een kwintet. Postmetal, het genre gaat al even mee. En toch zijn er nog relatief verse bands die hun neus aan het venster komen steken, zoals het Australische Dumbsaint.

Ondanks dat ze gretig gebruik maken van haast alle kenmerkende stijlelementen zorgen ze ook voor genoeg eigen smoel. Wie al eens het jazzpad richting Brooklyn bewandelt op zoek naar de hedendaagse improvisatiescene, zal zeker de naam Erik Friedlander kennen. Deze cellist heeft niet alleen een eigen uitgebreide discografie maar is tevens een veelgevraagde sideman. John Zorn is bijvoorbeeld iemand die graag beroep doet op deze veelzijdige muzikant.

Ondanks het toch wel extreme parcours dat deze vier heren aflegden, is dit een zeer toegankelijke cd geworden. Koorddansen tussen lichte swing, klassiek en huiskamerjazz. Jammer, want het album is vele sterke songs rijk. En dan gaan we ons nu even douchen.

Het label Mind Travels brengt albums uit die worden opgedragen aan ambient, neo-klassieke muziek en industrial. Het eenvormige artwork bij deze twee releases is er het visuele bewijs van.

Zelfs nog een tikkeltje explicieter. Het zwart is nog donkerder. Luister naar deze en je wordt opgezogen in een mystieke wereld van twee geluidskunstenaars die de luisteraar niet sparen. Griezelig goed. Ook labelgenoot Mathias Delplanque maakt het zijn luisteraars niet gemakkelijk.

Trage ambient die door elektrische leidingen werd getrokken. Op die manier probeert de in Burkina Faso geboren Fransman muziek te verheffen tot een haast fysieke kunstvorm. Sinds eind oktober stond er op de website van Foo Fighters een aftelklok. Wat er precies zou gebeuren wanneer die op nul kwam te staan, wist niemand.

Tot de band in de vroege ochtend van 23 november een gratis ep de wereld instuurde, met de boodschap dat de heren even een pauze inlassen. Dat laatste deden ze wel vaker, dus fans hoeven niet ongerust te zijn. En daarin heb je wel gelijk! Met de laatste noot van die song sluit LP band ook de tournee af. Wanneer de Amerikanen terugkomen, weten we niet maar we hopen alvast dat Dave Grohl tijdens zijn vakantie achter zijn drumstel kruipt.

Het Tomlab-label is een garantie op eigenzinnigheid. Net daarom is het een beetje vreemd om datzelfde keurmerk te zien prijken op het debuut van het Oostenrijkse Hearts Hearts. Hearts Hearts combineert falsetstemmen met sferische synths en mechanische drumcomputers, maar blijft steken in goede bedoelingen. Een rake omschrijving die sn kan bevestigen. Claire Boucher klinkt zelfs verrassend poppy, vol en melodieus, mede door de bijrol van traditionele instrumenten als piano en gitaar.

Pauls leadvocalen klinken afwisselend als Nick Cave, Mark E. Smith en Ian Dury, de vrouwelijke backings zijn een perfecte aanvulling. Maar vergis je niet, Hawkins is ooit opgepikt door de BBC. Johannes Heil neemt je 10 tracks lang mee op een muzikale introspectieve tocht die schippert tussen de extremen vandaar de titel?

Rustig meanderende soundscapes worden ingeruild voor dreigende bassen en synths, om dan weer gortdroge splinterbommen af te leveren die niet zouden misstaan op eender welk zichzelf respecterend feestje. De verschillen? JAIN klinkt soms een beetje als Soko al is ze wel een betere zangeres en ze geeft haar songs een uptempo, Afrikaanse vibe mee.

Afgezien van dat accent een zeer puike popplaat. In tussentijd leende ze haar imposante stem en songwriting skills uit aan anderen, behaalde ze een bachelor in filmstudies en toerde ze met Ane Brun in haar backing band. Nina K exploreert de grenzen van de muziek en boetseert een welklinkende mengeling van dromerige pop en catchy elektro. Toegegeven, een plaatje dat even moet rijpen.

Maar het wordt LP elke luisterbeurt beter. Of niet? De Duitser in kwestie heet eigenlijk Francis Harris en is bij nader inzien volbloed Amerikaan. Morzels milde noise, sonore beats en afgematte galm rausen al sluipend de hele kamer door, een spoor van benevelde haziness en lankmoedige klank achterlatend.

De ingetogen overvloed van Aris Kindt is een prima safe haven voor moed en gemoed, wanneer de eindejaarsblues binnenkort weer vuistdikke bressen in de ziel slaat. Niet dat er de voorbije negen jaar zoveel veranderd is aan de bezetting. De band bestaat immers nog steeds uit Nili Hadida.

Iets te subtiel? Misschien wel. Die derde worp klinkt een beetje te kil en verdwijnt daardoor naar de achtergrond. Drie jaar geleden speelde het duo onder zachte dwang van Gilles Peterson een sessie met de Armeense pianist Tigran Hamasyan. Daar beleefden ze dermate lol aan dat ze de man prompt in de laadruimte van een witte camionette manoeuvreerden en ermee tot in het wondermooie doch onooglijke, Oost-Vlaamse Ruiselede reden, waar je als natuurliefhebber kan genieten van de Vorte Bossen, maar waar ook de wereldvermaarde pianomaker Maene is gevestigd.

Hier en daar klinkt het huwelijk wat ongemakkelijk, maar dankzij de bonuspunten voor het gewaagde experiment krijgt deze plaat uiteindelijk nog een heel erg puike score toebedeeld. En 9thWonder? Kwaliteit gegarandeerd. Extra pluim voor Welsh, die misschien niet altijd even opgewekt klinkt, maar altijd oprecht en hoopvol. Cass McCombs, ondertussen ook geen jonkie meer, doet met deze verzameling songs die tussen de plooien van de geschiedenis dreigden te verdwijnen een duit in het zakje.

Wat volgt is een bijna twintig songs lange tocht met McCombs die, welja, vooral zichzelf is: soms mooi, soms droef, soms weerbarstig en vaak dat alles tegelijk.

Zelfs de niet-fan met een beetje doorzettingsvermogen vindt hierin sowieso zijn gading. Het verklaart meteen ook waarom begeleidingsgroep The Deer Children hoofdzakelijk Belgisch is qua bezetting. Folkpop met een stoffige Americana-ziel die verhaalt over koffie, liefde en rendieren. Nu eens in het Engels, dan weer in Nive haar moedertaal, maar sowieso altijd innemend en hartverwarmend.

Live doen The Necks vooral aan improvisatie, in de studio wordt alles netjes uitgekiend en strategisch aan mekaar gemetst. Dat klinkt misschien minder virtuoos dan op het podium, maar wel net zo spannend. Dit is koortsachtig en bedwelmend tegelijk. David Santos, de heer achter het pseudoniem Noiserv, mocht eerder al het podium delen met Arcade Fire en Portishead en maakte een grote tour door Europa.

Onder de indruk! Alles voor de kunst ten huize de Groenlandse artieste Nive Nielsen! Haar Belgische levenspartner Jan De Vroede is tevens haar muzikale compagnon de route.

En werd tijd. Deze eersteling van dit vrouwelijk viertal uit Memphis klinkt namelijk als een energiebom die, ploef, in de kamer ontploft. Door de soms onaardse synthesizerklanken van Alexandra Eastburn weet de jonge band zorgvuldig de traditionele valkuil waar menig nieuweling in het punksegment in valt te ontwijken: voorspelbaarheid. Al hoedt Nots zich. Daarmee verkeert Nots in het fraaie gezelschap van ons eigenste Cocaine Piss: twee jonge bands die de energie van Ramones koppelen aan de gedrevenheid van Crass en de ongein van Mudhoney.

Pik het op! Dit plaatje werd in door een ander label uitgebracht en was toen snel uitverkocht. Om de fans van donkere ambient en drone die nog steeds furieus op zoek waren naar dit kleinnood tegemoet te komen, zorgen ze nu voor een heruitgave met twee bonustracks. Vriendelijk, toch? We klokken af op ongeveer 24 minuten. The Ocean trapt af met een stemmige, uiteen gerokken postrock-song met zang en cello, die in en uit een staat van dromerigheid lijkt te kruipen.

Deze loopt dan over in een nieuwe compositie van Mono-mastermind Takaakira Goto, inclusief alle klassieke elementen van zijn muziek. Mijmerend, hypermelodieus, lonkend naar pure schoonheid en eenvoud. Als debuut laat de Noorse geluidskunstenaar Lasse P. In Vol. Squarepusher of andere Warp-grootheden. Dat dat gebed in het Nederlands wordt uitgesproken is geen toeval want Lasse vertoefde ook enkele jaren in Den Haag.

Maar of hij daar de tijd van zijn leven beleefde, lijkt me onwaarschijnlijk. Al bij al vallen de muzikale kunstwerkjes van Lasse Passage goed te smaken maar komen ze via deze vierdubbelaar in een iets te grote portie op ons af. Het is bijna onmogelijk om dit allemaal binnen te spelen, maar die stukken die wel binnenkwamen smaken alleszins naar meer.

Fundering van gewapend beton, maar steevast voorzien van een geraffineerde afwerking in de vorm van een subtiele melodie of een bevallige synth. Heel weinig op aan te merken. Saffronkeira, het soloproject van ene Eugenio Caria heeft ons in het verleden nog maar enkele keren weten te overtuigen. Zijn ambient en elektronica blijven te vaak onopvallend en verdwijnen daardoor. Sunn Owe kennen de heren ondertussen wel: hun loodzware en gitzwarte dronemetal is zowat de maatstaf waar alle genregenoten aan worden getoetst.

Zelf worden ze zelden betrapt op een zwak moment. Met hun nieuwste komt daar geen verandering in. Echte dronemetal dus, opgetrokken uit niet meer dan gitaar en bas. De productie van dit album is loepzuiver, de samenwerkingen met andere artiesten leveren wat extra diepgang, maar zelden blijft het boeltje aan je botten kleven.

Dwaaltuin, an album by Waar Is Ken? on Spotify We and our partners use cookies to personalize your experience, to show you ads based on your interests, and for measurement and analytics purposes. By using our website and our services, you agree to our use of cookies as described in our Cookie Policy. Dwaaltuin by Waar Is Ken? on LP, CD. Pop. Available online. PICK-UP AT SHOP / FREE SHIPPING FOR ORDERS WITHIN BELGIUM AND EXCEEDING € 50 / Shipping costs are dependent on various factors and are calculated in your shopping cart. Apr 29,  · Provided to YouTube by TuneCore Woordenstroom · Waar Is Ken? Dwaaltuin ℗ wik? records Released on: Auto-generated by YouTube.

Apr 27,  · Check out Dwaaltuin by Waar Is Ken? on Amazon Music. Stream ad-free or purchase CD's and MP3s now on sioprovcabradeperfscormarcodenmenssol.co

Waar Is Ken? - Dwaaltuin -Lp+Cd- Pop; WINYL LP; ilość: 2; cena: 93,60 zł. Dodaj do koszyka Dodaj do przechowania. Prognozowany czas dostawy 12 dni. Zazwyczaj ten album jest dostępny 12 dni od otrzymania przez nas zapłaty. W indywidualnych przypadkach czas oczekiwania może być inny. Woordenstroom. Maanziek. John. Shop Dwaaltuin -Lp+CD- [Vinyl LP]. Everyday low prices and free delivery on eligible orders.

Music Downloads kbps Tracks DJ Trax Songs mp3 remix, mix rmx, Trance Dance Techno House Electro Psychedelic Duch-House Private FTP Server Member Vip Users ftp.

Apr 12,  · Dwaaltuin De eerste full-cd van ‘Waar is Ken?’ Verkrijgbaar in een droom van een boek (ook op vinyl) Alle info over de verkoop en het releaseconcert op 21 mei in AB sioprovcabradeperfscormarcodenmenssol.co Waar Is Ken-Drieluik Met Tegenlicht-NL-WEBAZF Waar Is Ken-Dwaaltuin-NL-WEBAZF Waar Is Ken-Komaf Met Kafka-NL-WEBAZF Warum Lila-Warum Lila-WEB-DEALPMP3 Wild Belle-Giving Up On You-WEBSPANK Wild Belle-Throw Down Your Guns-WEBENTiTLED Xaiver Naidoo-Frei-CDS-DEVOiCE Yana De Saedeleer-Wayfaring Stranger-WEB.

De oude brandweerman maakte een uitgebluste indruk. sioprovcabradeperfscormarcodenmenssol.corens Toen de dijkbreuk zich voordeed stond het hele dorp op stelten. sioprovcabradeperfscormarcodenmenssol.cock Wat zei die moeder van twaalf kinderen? "Buiten verwachting gaat alles goed." sioprovcabradeperfscormarcodenmenssol.cock Jan met de pet volgt zijn leiders klakkeloos. sioprovcabradeperfscormarcodenmenssol.corens Reeds twee maanden na de amputatie van zijn been steekt deze man reeds.


Sitemap

Peking O - Can - Tago Mago (CD, Album), De Liefdesbrief, Pharaoh Chromium - Chrome (8) - Chrome Box (CD), Hypocrite - The Mix (7) - Mixistential (Cassette, Album), Shes Electric - Oasis (2) - (Whats The Story) Morning Glory? (CD, Album), Ted Herold - Am Anderen Tag / Down In The Boondocks (Vinyl), Zvony BijГє Г”smu - M. LaiferovГЎ* - Zvony BijГє Г”smu / Dva PrГєdy SДєz (Vinyl), Eastern Seas - Lo-Pan - Colossus (CD, Album), Savage Holy Land - The Light Of Dark* - Spiritual Cannibalism (CD, Album), R.O.A.S.T. - Asado - Equipped To Fail (CD, Album), Jah Is All Around Me - Glen Washington - Heart Of The City (CD, Album), Observation Center

8 Replies to “ Woordenstroom - Waar Is Ken? - Dwaaltuin (Vinyl, LP, Album, Album) ”

  • wat is het precies nee het antwoordt niet teveel vragen in het niets ken je het verschil tussen dit en dat elke vraag die flirt met een ‘wist-je-dat' waarheid durven doen ik zoek nu het wachtwoord dat me binnenlaat gum je grenzen uit zoek een toeverlaat waarheid durven doen kom ik laat je even los daar durf je alles wat ik wil toch laat ik je even los daar adem het spel van me in.
  • WOORDEN, Dutch for 'Words' is a album with 4 underground writers of psychedelic, experimental, avant-garde / free-jazz sounds. Released on Omega (). Everything is mixed into one collage. Lyrics are mostly in Dutch, but there are few songs in English. Writers are Hans Wesseling, Simon Vinkenoog, Bob Lens and Nona.
  • Jan 01,  · Woordenstroom Lyrics: Wat is het precies? / Nee het antwoord niet / Te veel vragen in het niets / Ken je het verschil tussen dit en dat / Elke wrange .
  • Alicia te druk, Henk Rouw nieuwe beoordelaar Woordenstroom. Te Boek: Familiegeheimen - Annemarie Enters Te Boek: Falco - Nienke Pool Te Boek: Stenen in het hoofd - Chris Huinder Inzenden 6e ronde Prozawedstrijd mogelijk t/m Winnaar 5e ronde Prozawedstrijd De kooi van Faraday – Peter Boonstra.
  • Shop Dwaaltuin -Lp+CD- [Vinyl LP]. Everyday low prices and free delivery on eligible orders.
  • Woordenstroom - creatieve communicatie vertelt uw boodschap op de juiste manier. Of het nu gaat om internet, intranet, social media, nieuwsbrieven, persberichten, personeelsmagazines, folders, brochures of welk medium u ook voor ogen heeft. Woordenstroom - creatieve communicatie denkt graag mee over opmaak, fotografie en het totale grotere of.
  • Dwaaltuin, an album by Waar Is Ken? on Spotify We and our partners use cookies to personalize your experience, to show you ads based on your interests, and for measurement and analytics purposes. By using our website and our services, you agree to our use of cookies as described in our Cookie Policy.
  • Dec 18,  · Optische illusies worden vaak omschreven als visuele beelden die afwijken van de werkelijkheid. Door middel van de ogen en de hersenen te manipuleren ‘zien’ we eigelijk iets dat er niet is of dat niet klopt met de fysieke aanwezigheid.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Site Title, Some rights reserved.

WordPress Di Blog Theme